یکی از بهترینها منو دعوت به یک بازی کرده

 و از اونجائی که من بلد نیستم لینک بگذارم

 و از اونجا که همه کسانی که اینجا سر میزنند 

اون عزیز دل رو میشناسند پس زحمت منهم کم میشه .

چیزهائی که دوست دارم خیلی بیشتر از چیزهائیند که دوست ندارم .

 پس میرم سراغ چیزهائی که دوست ندارم :

هم صحبتی و بحث در مورد هر موضوعی با آدمی

 که جنبه"  شنیدن " نداره !

آدمهائی که چشمشون به مال دیگرانه و هرگز ارزش

 چیزی که دارند رو نمیفهمند.

غذاهای دریائی بجز ماهی !

چاه عمیق ( همیشه ازش وحشت داشتم )

بحثهای خواب آور تاریخی !

و اما دوست داشتنیها :

دنیای ناشناخته و کشف رازهای خلقت .

 ستاره ها و دنیای ماورائ طبیعت .

 نگاه کردن به آسمون و رویای پرواز به طرفشون .

غذاهای خوشمزه ایرانی و شیرینی های وطنی .

هنرمندهای گمنام کشورمون که لابه لای اوراق فراموشی 

مدفون شدند .

بازیگری سینما و عکاسی .

ظرف شستن .

آرایشگری چهره و طراحی پرتره .

موتور سواری و رالی .

کتابها و فیلمهای عشقی و یا فیلمهائی که در مورد قدرتهای

 ناشناخته بشر و یا

 ارواح باشه ( مثال برای دسته اول فیلم" دژاوو"

 و دسته دوم " شهر فرشتگان" )

آواز خوندن با صدای بلند ( جنگل یا حمام فرقی نداره )

خب اینهم تعدادی از دوست داشتنی ها 

و دوست نداشتنی های من . 

خلاصه بهانه ای دستم اومد تا آپ کنم .

مینویسم هرچه بادا باد ...

برای رسیدن به آرزوها باید عجله کرد . 

شاید زندگی کوتاه باشد حتی کوتاهتر از آنچه که فالگیردر

 کف دستمان دیده !

یادمه یه زمانی بارها و بارها به پیشواز مرگ رفتم .

برای خودم دلایل قانع کننده ای داشتم .

 اما او سراغی از من نگرفت که هیچ حتی نیم نگاهمم نکرد .

گفتم بیخیال دیگه ما از این شانسها نداریم !

 یکی گفت تا مسئولیتت توی این دنیا تموم نشه نمیمیری!

 سالها تو کف همین بودم که چه مسئولیتی؟

یادمه زمستون سختی بود . مادر بزرگم بدون خداحافظی رفت 

و برام خیلی سنگین بود

 که حتی نتونستم برم ایران واسه خاک سپاریش . دانیال رو ۴ ماه حامله بودم .

هی ریه هام درد میکرد و سرفه میکردم .

یکروز دیدم روی پاهام چند تا دونه کوچیک شبیه نیش پشه دیده میشه .

 صبح فردا که بیدار شدم پاهام رو حس نمیکردم .

 نگاه که کردم اون دونه های ریز شده بود اندازه کف دست !

با آمبولانس بردنم بیمارستان . آزمایش پشت آزمایش . 

یاد گرفتم با ویلچر حرکت کنم .همیشه گرمم بود

 و توی بخش زندانی بودم .

برام یک دکتر خصوصی از نروژ آورده بودند . قد ۲ متری داشت و اغلب هم اونجا بود. خونواده و همسرش

 توی نروژ بودند .

 راضی نبودم بخاطر من از آنها جدا بشه .وقتی بهش گفتم خندید .

 گفتم ۲ ماهه من اینجام موضوع چیه ؟ گفت خونت آلوده شده فقط باید

 استراحت کنی.

چند روز بعد پرسید خونواده کسی اینجا داری؟ مادری ... پدری ...

 گفتم نه . گفت میخوای دعوتشون کنی؟ اینبار من خندیدم و گفتم :

 نکنه قراره بمیرم؟

توی سکوتم فکر میکردم : آخه الان ؟ خدایا !

 میخوای چی رو ثابت کنی ؟

که این توئئ که تصمیم میگیری؟ پس مسئولیت چی؟

 من که تا الان هیچ غلطی نکردم . ۲۴ سالمه ...بچه ام چی؟

 یعنی ...

میگم که واسه رسیدن به آرزوها عجله کن .

 جالب اینکه خط عمر کف دستم کوتاهه و من هم هرگز ناراضی نبودم 

اما اون روز توی اون شرایط ...

کریسمس اون سال حسابی برف باریده بود. ساعت ۴ـ۵ صبح طبق مراسم بچه ها و پرستارها تاج میزنند و لباس سفید میپوشند و روبان قرمز

 به کمر میبندند.

گاهی تاجشون چراغهای کوچیک داره .این مراسم بیاد" لوسیا " دختری که عاشق مسیح بود در بعضی کشورها اجرا میشه و جزو

 مراسم مذهبیه .

از صدای آوازی که میومد بیدار شدم . حدود ۱۰ تا بچه با لباسهای سفید و چراغ به سر با شمعی توی دست پشت دیوار

 شیشه ای اتاقم برام دعا میخوندند . هنوز بعد از ۱۲ سال از بیاد آوری اون فرشته های کوچیک اشک میریزم .

اشک ریختم و خوابیدم . توی خواب پشت همون شیشه مرد جوانی

 ایستاده بود

 شبیه اون مسیح که عکسش همه جا هست.

منهم روی تخت کنار پنجره . گفت بلند شو . گفتم فلجم !

 دستشو دراز کرد .

 دستش رو گرفتم و بلند شدم .کمی غمگین بود . لال شده بودم .

 وقت رفتن گفتم باز هم بیا !

از خواب پریدم . دکترم با نگرانی دستم رو گرفته بود .

 زیر گردنم حوله گذاشت .

عرق از موهای سرم میچکید . گفتم گرممه .

 درب بالکن نیمه باز بود و برف میبارید .

 نگاهم رو خوند منو توی پتو پیچید و بلند کرد.

روی نیمکت بالکن نشست . گفتم : به نظرت دارم میمیرم نه؟

محکم بغلم کرد و گفت : تو تنها نیستی و قطرات درشت اشک

 روی صورتش ریخت .

گفتم دوست دارم کمی روی پاهام بمونم . خواب دیدم که فلج نیستم .

مراقب بود که نیفتم . دستهایش را حس میکردم که آرام رهایم میکند .

 ایستادم . گریه کرد . قدم برداشتم گریه کرد .

هجوم پرستارها ....صداها...گریه ها...حرفها ...بوسه ها ...

شاید هنوز منو به یاد داشته باشند نمیدونم.

آخرین باری که دکترم رو دیدم دانیال ۶ ماهه بود .

 او آمده بود تا آخرین آزمایشات که گواهی سلامتی من و فرزندم بود

 را بده.

برایش دعا میکنم .

بعد از آن روز دنبال مسئولیت ها میگردم شاید زیاد فرصت باقی نباشه برای رسیدن به آرزوها.

این از زبان یک آدم نا امید نیست . از زبان کسیست که شانس

 دوباره ای به او دادند .

مرضیه اول:

همسر جزو اسیران عراق  است وسالها کشتن انسانها

 را با چشم دیده .

ندیده ازدواج میکنند . مرضیه به کشور سوئد مهاجرت میکند

و چند سال بعد دختری به دنیا می آورد که معلول ذهنیست!

بر اثر یک مشاجره( که آشنایان دلیل آنرا تقاضای طلاق از سوی مرضیه میدانند)

همسرعصبانی شده مرضیه را مورد ضرب و شتم قرار میدهد .

 پیکر نحیف

مرضیه بارها تا جلو درب میرسد تا موفق شود در آپارتمان را باز کند

و از همسایه کمک بخواهد . همسایه زن بارداری  ست اهل یوگوسلاوی که از گشودن در خود داری میکند.

مرضیه برای آرام کردن کودک هراسان وارد آپارتمان میشود

و تا رسیدن پلیس با ۶۴ ضربه سر نیزه در برابر چشمان فرزندش به قتل میرسد.

مرضیه از یک خانواده فقیر بود .جسدش را ماهها در

 سرد خانه نگه میدارند

تا شاید کسی هزینه حمل و نقل را بپردازد و او را در وطنش

 به خاک بسپارد.

بعدها معلوم شد که کسی را ندارد .جسد منجمد شده مرضیه

 در گورستان

 یکی از

شهرهای کوچک بخاک سپرده شد. پلیس برای تشخیص هویت از 

چند نفر خواست تا صورت

او را ببینند . چیزی که من دیدم هیچ شباهتی به مرضیه نداشت . 

مومیائی پیر زنی را میمانست

که روی گردنش یکی از ۶۴ ضربه سر نیزه دیده میشد!

آخرین بار از پشت نرده های یک کودکستان یادگار مرضیه را دیدم

 که قاب عکس

مادر را بر سینه فشرده بود ! آن شهر شوم را برای همیشه ترک کردم .

بعد ها شنیدم که قاتل به دلیل جنون تنها مدت کوتاهی زندانی بوده و

 آزاد شده است.

مرضیه دوم:

تمام زندگی را فروخته همراه ۲

 دختر و همسرش راهی اروپا میشود. از کشورهای مختلفی

 تقاضای اقامت میکنند.

هر جا چند سالی آشیان میسازند

 اما در پایان نا امدانه بار سفر به سرزمینی دیگر را میبندند.

آخرین اقامتگاهشان کشوریست که همه از آن خوب میگویند .حالا ۱۰

 سال از اوارگیشان میگذرد که نه توانسته اند اقامتی

 بگیرند و نه وطن بازگردند.

مرضیه شنیده که خیلی ها وانمود به خودکشی کرده

اند که حاضر نیستند به هیچ قیمتی بازگردند و دولت به آنها

 اقامت داده .

چند بار این کار را میکند تا ماموران او را به آسایشگاهی ببرند 

و کل ماجرا ضمیمه پرونده شود.

اما از اقامت خبری نیست لذا تصمیم میگیرد کمی جدی تر به

 این کار دست بزند...

مرضیه به پرستار مراقبش میگوید که میخواهد حمام کند .

 ساعتی میگذرد .

پرستارزمانی در را باز میکند که مرضیه با شیلنگ دوش خود را

 اعدام کرده و

تلاش برای نجات جانش بی فایده است !

اقوام و از جمله مادر مرضیه را دیدم که از ایران آمده بودند .۱۰

 سال مرضیه را ندیده بودند و حالا باید به خاکش میسپردند.

فردای روز به خاک سپاری همسر و ۲ دختر مرضیه اقامت میگیرند!

این روزها حس عجیبی دارم . 

مدام حس میکنم یکی داره نگاهم میکنه.

این روزها عجیب کم میخوابم و زیاد خواب میبینم . 

خواب یکی رو میبینم که نه دیدمش ، نه میشناسمش . 

اما توی خواب ،اون منه ؛ یا بهتر بگم من ، اونم !

میگند دنیائی که توی خواب میبینیم ، زندگی قبلیه ماست .

جائی رو که اون زندگی میکنه خیلی توی خواب دیدم . 

همیشه هم همون جاست .

 جائی که خیلی آشناست اما مطمئنم هرگز اونجا نبودم .

حتی افرادی که با اون دوستند رو میشناسم

 چون همشون آشنا هستند و هر دفعه همونها هستند 

که دور و برشند .

موندم کسی حرفهامو باور میکنه یا نه ؟!

نمیدونم چند دفعه این خواب رو دیدم . شاید از ۲۰ سال پیش شروع شد . 

هزاران بار هم تکرار شده . 

حالا هر دفعه که اون * من * رو میبینم کلی به فکر فرو میرم .

یه جورائی هم شیرینه . 

وقتی بیدار میشم ذهنم مشغوله که یعنی من واقعا یه

 روزی دوباره بر میگردم؟

توی یک غالب دیگه... توی یک زمان دیگه ؟

میگویند به شکل هر انسان 

نمونه دومی در سرزمینی دیگر یافت میشود.

من چه خودخواهم که به آن *من* غبطه میخورم.

مثل خودت باش 

اما طوری زندگی کن

 که به ساکنان منظومه ناشناس نفرت نورزی!